Waarom wij liever duizenden kilometers reizen dan werken met tussenpersonen

Op zoek naar de bron van onze Shilajit

Mijn zoektocht naar Shilajit begon in Kathmandu.

Voordat ik naar Nepal vertrok, had ik verwacht dat ik daar snel antwoorden zou vinden. Het is tenslotte de hoofdstad van het land en een plek waar producten uit de Himalaya overal worden aangeboden. Shilajit was er dan ook volop verkrijgbaar. In winkels, op markten en bij handelaren werd het gepresenteerd als een bijzonder product met een rijke geschiedenis.

Toch voelde er iets niet goed.

Hoe meer producten ik bekeek, hoe meer vragen ik kreeg. Veel Shilajit was verwerkt, verdund of vermengd met andere ingrediënten. Verhalen over de herkomst bleven vaak vaag en wanneer ik doorvroeg over de exacte bron, kreeg ik zelden een duidelijk antwoord. Iedereen leek kwaliteit te verkopen, maar niemand kon mij daadwerkelijk laten zien waar die kwaliteit vandaan kwam.

Na enkele dagen wist ik dat ik niet had gevonden wat ik zocht.

Als ik wilde begrijpen wat echte Shilajit is, moest ik verder kijken dan de winkels van Kathmandu. Ik moest naar de plek waar het daadwerkelijk ontstaat.

Vanuit Kathmandu reisde ik naar Nepalgunj, een levendige stad vlak bij de Indiase grens. Zodra ik daar aankwam voelde het alsof ik weer even terug was in India. De drukke markten, de geur van specerijen, het straatleven en de koeien die rustig tussen het verkeer doorlopen gaven de stad een unieke sfeer. Overal werd gekookt, gehandeld en geleefd. Het was chaotisch, kleurrijk en tegelijkertijd ontzettend gastvrij.

Maar ook Nepalgunj was slechts een tussenstop.

Van daaruit vervolgden we onze reis naar Jumla. Dat klinkt eenvoudig, maar de vlucht zelf was al een avontuur. In plaats van een groot passagiersvliegtuig stapten we in een klein toestel met plaats voor slechts een handvol passagiers. Zodra we opstegen en de vlaktes rond Nepalgunj achter ons lieten, veranderde het landschap volledig. Onder ons verschenen de eerste bergketens van de Himalaya en al snel vlogen we tussen ruige bergtoppen, diepe valleien en uitgestrekte natuurgebieden die zich tot aan de horizon uitstrekten.

Hoe verder we de bergen invlogen, hoe turbulenter de vlucht werd. Het toestel werd regelmatig heen en weer geschud door luchtstromen die tussen de bergwanden door trokken. Niemand aan boord leek zich er echt druk om te maken, maar ik merkte dat ik vaker uit het raam keek dan normaal.

Wat de vlucht extra bijzonder maakte, was de bestemming.

Midden tussen de bergen verscheen uiteindelijk een kleine landingsbaan die bijna leek op te gaan in het landschap. Geen grote luchthaven, geen moderne terminal, maar een smalle strook asfalt omringd door indrukwekkende bergwanden. Toen de piloot de landing inzette, werd pas echt duidelijk hoe uitdagend dit gebied is. De bergen laten weinig ruimte voor fouten en iedere beweging van het toestel voelde ineens een stuk bewuster.

Toen de wielen uiteindelijk de grond raakten, voelde het alsof we een compleet andere wereld waren binnengekomen.

Jumla was anders dan alles wat ik tot dat moment had gezien. De drukte van de stad maakte plaats voor frisse berglucht, groene hellingen en een omgeving waarin de natuur de hoofdrol speelt. Mensen leven hier eenvoudiger, dichter bij het land en dichter bij de bergen die hun dagelijks leven bepalen.

Toch lag ook hier de eindbestemming nog niet.

Om dichter bij de bron van onze Shilajit te komen stapten we in een jeep voor een reis die uiteindelijk bijna achttien uur zou duren. We reden over smalle bergwegen die zich langs steile hellingen en diepe valleien slingerden. Onderweg passeerden we kleine berggemeenschappen waar het leven nog volledig draait om de natuur en de seizoenen. Kinderen speelden langs de weg, lokale bewoners begroetten ons met een glimlach en op sommige plekken leek de tijd jarenlang stil te hebben gestaan.

Hoe verder we de bergen introkken, hoe indrukwekkender het landschap werd.

Wat mij vooral bijbleef was het besef hoe afgelegen deze gebieden werkelijk zijn. Alles wat hier aanwezig is, heeft moeite gekost om er te komen. Wegen zijn beperkt, afstanden zijn enorm en de natuur bepaalt het tempo. Op dat moment begon ik pas echt te begrijpen hoeveel inspanning er nodig is om een product als Shilajit überhaupt te bereiken.

Na aankomst verbleven we enkele dagen in een eenvoudige guesthouse op ongeveer 3000 meter hoogte. Dat was geen luxe, maar een noodzakelijke stap. Op die hoogte wordt de lucht merkbaar dunner en heeft het lichaam tijd nodig om zich aan te passen. Terwijl de bergen om ons heen steeds imposanter leken te worden, bereidden wij ons voor op het volgende deel van de reis.

Wat daarna volgde, was het moment waar ik al die tijd naar had uitgekeken.

Voor het eerst zag ik de donkere harsachtige substantie op het gesteente waar Shilajit zich van nature vormt.

Ik weet nog dat ik er een tijdlang naar bleef kijken. Niet omdat het er bijzonder uitzag, maar juist omdat het zo eenvoudig leek. Een donkere substantie op een rotswand, hoog in de Himalaya. Toch wist ik hoeveel mensen over de hele wereld op zoek zijn naar precies datzelfde product.

Dat moment maakte diepe indruk op mij.

Niet alleen omdat ik eindelijk de bron met eigen ogen zag, maar ook omdat ik besefte hoeveel natuur, tijd en omstandigheden samenkomen om iets te creëren dat uiteindelijk in een klein potje terechtkomt.

Pas daar, midden in de Himalaya, begon ik echt te begrijpen wat Shilajit is.

Van de Himalaya naar het Caribisch gebied

Die reis door Nepal heeft onze kijk op kwaliteit voorgoed veranderd.

Wat begon als een zoektocht naar pure Shilajit werd uiteindelijk een veel belangrijkere les. We ontdekten dat je een product nooit volledig kunt begrijpen vanuit een magazijn, een laboratoriumrapport of een productspecificatie. Pas wanneer je de mensen ontmoet, de omgeving ziet en het volledige proces van dichtbij meemaakt, begrijp je echt wat er achter een product schuilgaat.

Toen we later op zoek gingen naar hoogwaardige Sea Moss, wisten we daarom één ding zeker.

We wilden niet opnieuw afhankelijk zijn van informatie van anderen.

We wilden zelf gaan kijken.

Die beslissing bracht ons naar de andere kant van de wereld.

Naar Saint Lucia.

Een tropisch eiland in het Caribisch gebied dat bekendstaat om zijn vulkanische bergen, regenwouden, kristalheldere wateren en een cultuur die sterk verbonden is met de zee.

De reis was allesbehalve kort. Via Atlanta duurde het uiteindelijk meer dan vijfendertig uur voordat we onze bestemming bereikten. Maar na onze ervaringen in Nepal wisten we inmiddels dat de meest interessante verhalen zich vaak bevinden op plekken die niet eenvoudig bereikbaar zijn.

Vanaf het moment dat we aankwamen, voelde Saint Lucia compleet anders dan Nepal.

Waar de Himalaya werd gedomineerd door ruige berglandschappen, ijle lucht en afgelegen bergdorpen, werden we hier omringd door tropische vegetatie, warme oceaanlucht en een ontspannen eilandcultuur. Overal hoor je muziek, zie je kleurrijke huizen en merk je hoe sterk de lokale bevolking verbonden is met de natuur die hen omringt.

Om de verschillende Sea Moss-producenten te bezoeken huurden we een Suzuki Jimny en begonnen we het eiland te verkennen. Tijdens die reis spraken we met twaalf verschillende boeren en producenten. Iedere ontmoeting gaf ons meer inzicht in de manier waarop Sea Moss wordt gekweekt, geoogst en verwerkt.

Sommigen werkten op kleine schaal, anderen leverden aan grotere afnemers. Maar allemaal deelden ze dezelfde afhankelijkheid van de zee.

Voor veel mensen op Saint Lucia is Sea Moss niet zomaar een product.

Het is een traditie die van generatie op generatie wordt doorgegeven. Het vormt een belangrijk onderdeel van de lokale economie en voor veel families is het een essentiële bron van inkomsten.

Toch waren we nog steeds op zoek naar iets specifieks.

Net zoals in Nepal wilden we niet zomaar Sea Moss vinden.

We wilden Sea Moss vinden waarvan we overtuigd waren dat het voldeed aan de kwaliteitsstandaard die wij voor Everest Bro's voor ogen hadden.

Die zoektocht bracht ons uiteindelijk naar Praslin.